lead image

the Besach

a short story

written by Joshua Wilwohl

illustrated by Janelle Retka

translated by Ouch Sony

edited by Simon Henderson

អានជាភាសាខ្មែរ។ (Read in Khmer.)

“Why?” I asked.

When they didn’t answer, I asked again—only louder.

“Why? Why? Why?”

I watched my parents’ faces as their eyes bulged. I knew they were trying hard not to hit me.

I asked again.


Then it came, a slap across my cheek. I struggled to hold back tears. I mumbled something that may have been “sorry.” Mom had little patience with me at the best of times, but I preferred the force of her palm to the wooden spoon. A tool she’d bought especially. That was the ’Bodian way, she had said: Rule by fear.

“You’re almost ten years old. Please try to behave,” Dad said before he and Mom left me in a corner of the dining hall. I watched Mom bop her head to a local tune playing over the loudspeaker.

Tonight was the wedding of a longtime family friend, and I should’ve been running around with the other kids, who were now pointing their fingers at me and screaming. We were only playing when I told them the story of the monster, Besach. Maybe my roar was too scary. I didn’t care.

Now, I wanted to leave. I could feel my face burning. Not from the slap. I was mad, and it was worse than anger.

The wedding scene.

I rushed into the crowd of partygoers toward an exit, dodging silk-dressed dancers. I bumped into a waiter, who almost spilled a tray of drinks. My blood boiled, the rage was building. Most of the time, I could control it. This time, the ground shook, vibrating plates and cups on the tables. The lights blinked. No one noticed. They were too drunk or preoccupied with the music, and flickering lights were not unusual in a country like ’Bodia.

Mom and Dad would know otherwise.

I stopped at the door and crouched behind a large stack of napkin boxes. I tried hard to fight the feeling.

Then I saw them, pushing their way through the crowd. In one swoop, Dad scooped me up and held me tight against his chest as we exited onto the street.

Outside, there was no one, and it was dark. A door lamp gave off some light but on Dad’s button-down were two laser-like points casting a red glow that only I noticed.

“Don’t worry,” Dad said. “Everything’s going to be OK.”

The three of us stood there for a few minutes until the sound of a motorbike approaching startled me.

“It’s only Robert,” Mom said, referring to our driver.

As the tuk-tuk came into sight, the red glow against Dad’s shirt dimmed and disappeared. I felt my body loosen and my muscles unclench.

I smirked out of relief as we wound our way through cluttered streets towards home.


Robert’s real name was Rith, but he insisted we call him Robert. I didn’t know why—there were so many cooler names than Robert, if you got to choose your own. Usually, he would spend the entire trip talking to us. Now, he was bent forward and quiet.

“We can’t go on like this,” Dad said.

“That was embarrassing,” Mom said.

That feeling struck me again, like my guts were knotting together.

“None of the other kids were slapped by their mom,” I shouted.

“Be quiet,” Mom said.

My stomach shook, my muscles tightened, my jaw ached, and I could hear my teeth grinding as I bit down. The ground popped and rippled beneath us. A scream like the sound of a braking train ripped open the sky and a soft flapping noise beat overhead.

Then there was quiet.

The tuk-tuk scene.

I turned around to see an enormous snake-like creature. Its thick, oily body slithered alongside us before it swooped up with huge wings that somehow cast a shadow that made the night even blacker. One of its eyes was missing, just a bloodied hole. The other eye was cat-like, and it glowed the same shade of red that had illuminated Dad’s shirt.

I couldn’t move. I couldn’t even turn back to see if Mom and Dad were OK.

I wasn’t afraid. I felt like I recognized the monster, and the monster recognized me.


For years, Mom had told me how a powerful evil had taken hold of ’Bodia, an evil that took the form of a winged and snake-like monster. She called it Besach. She told me the creature fed on people’s misbehavior, hunting especially for those who don’t listen.

Once upon a time, Besach had grown so large that its wings had cast a shadow over the entire nation and its fiery breath had scorched the land. Millions of ’Bodians had perished. Eventually, people tried harder to behave and Besach grew weak, then disappeared.


I’d always thought Besach was a silly story told to frighten bad-mannered ’Bodian kids. But here it was, looking straight at me.

The thing opened its mouth. A slick tongue unfurled, and in its throat, I could see fire.

It hissed in sparks and then whispered my name—

the Besach.

I heard my parents shouting, but their voices were distant.

“Faster, Robert,” Dad was saying. “He’s out of control.”

Mom was pleading with Dad to keep a hold of me, to calm me.

Besach spoke again, its voice a low rumble—Join us.

Then came another piercing sound. The giant shadow’s wings folded above us, and the darkness exploded into blinding white flames.

I open my eyes.

“Mom? Dad?”

“It’s all right. Calm down.”

Over and over. ‘Calm down’ is all I ever hear.

I am calm.

I lean out of the tuk-tuk and look up to see the moon lurking behind the clouds. I cannot see Besach, but I know he’s not gone. I grin at the thought.

My parents are still shouting. Their faces look older.

I hear Mom call Dad a monster. He disagrees, and says she’s the monster.

I know what they really want to say.

Robert pulls up outside our apartment.

“Let’s go,” Dad says.

“Come on now,” Mom says.

I cannot resist.


lead image







អានជាភាសាអង់គ្លេស។ (Read in English.)

ខ្ញុំសួរថា “ហេតុអ្វី”។ នៅពេលពួកគាត់មិនឆ្លើយ​ ខ្ញុំក៏សួរម្តងទៀតហើយរឹតតែឮ​ជាងមុន​ថា “ហេតុអ្វី? ហេតុអ្វី? ហេតុអ្វី?”។

ខ្ញុំ​សម្លឹងមុខម៉ាក់ប៉ា​របស់ខ្ញុំ​ ខណៈពេលពួកគាត់បើកភ្នែកធំៗដាក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថា ពួកគាត់ព្យា យាមទប់ចិត្ត​មិនវាយខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំក៏សួរម្តងទៀត “ហេតុអ្វី”។

ភ្លាមៗនោះ រឿងកើត​ឡើងមែន ខ្ញុំត្រូវមួយកំផ្លៀង។ ខ្ញុំ​ខំទប់ទឹកភ្នែក។ ខ្ញុំរអ៊ូរតិចៗ ដែលប្រ ហែល​ជាពាក្យ “សូមអភ័យទោស”។

ម៉ាក់​ខ្ញុំស្ទើរតែ​គ្មាន​ការអត់ធ្មត់​ចំពោះ​ខ្ញុំសោះតែម្តង ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំសុខចិត្ត​ឲ្យគាត់ទះមួយកំផ្លៀងជា​ ជាង​ត្រូវនឹង​ស្លាបព្រាឈើ​ដែល​គាត់​បាន​ទិញ​។

នេះគឺជា​របៀបរបបរស់នៅ​របស់ប្រជាជនកម្ពុជា​ ដែលម៉ាក់​ខ្ញុំនិយាយថា៖ ​ការគ្រប់​គ្រង​ តាមរបៀបបំភិតបំភ័យ។

មុនពេល​ពួកគាត់ទាំង​ពីរ​​ទុកខ្ញុំចោល​ម្នាក់ឯងនៅជ្រុងម្ខាង​ក្នុង​បន្ទប់ទទួល​ទាន​អាហារ​ លោក ប៉ា​ បា​ននិយាយថា “កូនឯងអាយុជិត១០ឆ្នាំ​ហើយ​។ សូម​ព្យាយាមរក្សា​អាកប្បកិរិយាឲ្យបា​នត្រឹម​ត្រូវ​”។


យប់នេះ​មាន​កម្មវិធីរៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍មិត្តភក្តិយូរអង្វែង​របស់​គ្រួសារខ្ញុំ​​ ហើយខ្ញុំគួរតែ បាននឹង​កំពុង​​រត់​លេងជាមួយក្មេងៗដទៃទៀត ដែល​​​នៅពេលនេះ ពួកគេ ចង្អុល មុខនិង ស្រែក​ដាក់​ខ្ញុំ។ ​

យើងកំពុងតែ​លេងជាមួយគ្នា​​ នៅពេលនោះ​​ខ្ញុំ​តំណាលរឿង​មួយ ​អំពី​សត្វចម្លែកដែល​គេ ហៅថា ​បិសាច​ ប្រាប់​ក្មេងៗ។ ប្រហែល​សំឡេងគ្រហឹមរបស់ខ្ញុំគួរឲ្យ​ខ្លាចខ្លាំង​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំមិន ខ្វល់ទេ។

នៅពេលនេះ ខ្ញុំចង់ដើរចេញ។ ខ្ញុំ​មានអារម្មណ៍ថា មុខ​របស់​ខ្ញុំ​ឡើង​ក្រហម​។ មិនមែន ដោយសារតែម៉ាក់​ទះកំផ្លៀងទេ។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំមិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ ហើយ​វាមិនមែនជាការ ខឹងធម្មតា នោះទេ​។

The wedding scene.

ខ្ញុំ​រត់កាត់ក្រុម​អ្នក​ចូល​រួម​ពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍សំដៅ​ទៅកាន់ច្រកចេញ​ ដោយព្យាយាម​គេច ពី​ក្រុម​អ្នករាំ​ដែល​ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធ្វើ​ពី​សំពត់​សូត្រ។ ខ្ញុំរត់​បុកអ្នករត់តុម្នាក់ ​ដែលស្ទើរ តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ថាសភេសជ្ជៈរបស់គាត់​កំពប់​​។ ​

ខ្ញុំខឹងហើយ​កំហឹង​កាន់តែខ្លាំងឡើង​ ។ ជាញឹកញាប់ ខ្ញុំ​មិន​អាច​គ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួន​ឯង បាន​ទេ​។ នៅពេលនេះ ព្រះធរណីចាប់ផ្តើមរញ្ជួយ ធ្វើឲ្យចានពែងនៅលើ​តុញ័រ។ ពន្លឺភ្លើងភ្លឹបភ្លែតៗ​។ គ្មាន​អ្នក​ណា​​ចាប់អារម្មណ៍ទេ​ ពីព្រោះ​ពួកគេស្រវឹងស្រាជោគជាំ ឬក៏កំពុងសប្បាយរីករាយ​ជាមួយនឹងតូរ្យតន្ត្រី ហើយ​​ពន្លឺភ្លើងភ្លឹបភ្លែតបែបនេះ​ គឺមិនមែនជា រឿងចម្លែកទេ នៅក្នុងប្រទេសដូចជា​ “កម្ពុជា”។

ទោះបីជា​យ៉ាងណា ម៉ាក់និងប៉ា​ប្រហែល​ធ្លាប់​បានដឹងពី​រឿងនេះដែរ​។

ខ្ញុំឈប់នៅ​មាត់ទ្វារចូល​ ហើយ​ក្រាបចុះនៅ​ពីក្រោយ​ប្រអប់ក្រដាសជូតមាត់​មួយគំនរធំ​។ ខ្ញុំ ខំប្រឹងទប់អារម្មណ៍។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ពួកគេ រត់​កាត់​ក្រុម​មនុស្ស​។

រំពេចនោះ​ ប៉ាបាន​លើកខ្ញុំឡើង​ហើយ​ឱបខ្ញុំយ៉ាងណែនទៅនឹងដើម​ទ្រូង​របស់គាត់ ខណៈពេល​ខ្ញុំនិងប៉ា​​គេចចេញទៅ​លើផ្លូវ។

នៅ​ខាងក្រៅ គ្មាន​មនុស្សម្នាក់ទេ​ ហើយ​ងងឹតឈឹង។ អំពូល​នៅ​ជាប់នឹងទ្វារ​បាន​ជះពន្លឺ​ខ្លះ ​ដែរ​ ប៉ុន្តែ​នៅលើ​អាវពណ៌សរបស់ប៉ាមាន​ចំណុចក្រហម​ដូចពន្លឺឡាស៊ែរពីរកន្លែង​ ​ដែលមាន ​តែខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ​បាន​ឃើញ​។

ប៉ា​និយាយថា “កុំបារម្ភ។ វាគ្មាន​បញ្ហាអ្វី​ទេ”។

យើងទាំងបីនាក់ឈរនៅទីនោះ​ពីរ​បី​នាទី​ រហូត​ដល់មាន​​សំឡេងម៉ូតូមកដល់​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់ ព្រើតតែម្តង។​

​ម៉ាក់បាន​និយាយថា ​”នោះ គឺជា​រ៉ូបឺត​” ដោយ​សំដៅទៅ​អ្នក​បើកបររបស់យើង។ ខណៈពេល​រ៉ឺម៉កកង់បីចូលមក​ដល់ ពន្លឺក្រហម​នៅលើ​អាវរបស់​ប៉ាប្រែជា​ស្រអាប់ហើយ​រលាយ​បាត់ទៅ។

ខ្ញុំ​​មាន​អារម្មណ៍ស្រាល​ខ្លួន។​ខ្ញុំ​ញញឹម​ទាំងអារម្មណ៍ធូរស្បើយខណៈពេល​យើង​ចាប់ផ្តើម​ធ្វើ​ដំណើរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញតាមផ្លូវ​ដែល​មាន​សភាព​រញ៉េរញ៉ៃ​ ​។


មោះពិតរបស់ រ៉ូបឺត គឺ រិទ្ធ ប៉ុន្តែ​គាត់​ទាមទារឲ្យពួក​យើង​ហៅ​គាត់ថា រ៉ូបឺត វិញ​។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹងថា ហេតុ​អ្វី​ក៏​មាន​ឈ្មោះផ្សេងទៀត​​ក្រៅពី​ឈ្នោះ​ រ៉ូបឺត នោះទេ ​បើ​គាត់​​ជ្រើស​រើស យកឈ្មោះ​ហ្នឹង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​។ តាម​ធម្មតា​ គាត់​ចូល​ចិត្តនិយាយច្រើន​​​ជាមួយយើង​នៅ ពេល​កំពុងធ្វើ​ដំណើរ​។ ប៉ុន្តែ​នៅពេលនេះ គាត់​ឱន​ចុះ​ទៅ​មុ​ខ ហើយ​ស្ងៀម​ស្ងាត់តែម្តង។ លោកប៉ា​បាន​និយាយថា “យើង​មិន​អាចសួរអ៊ី​ចឹង​ទៀតទេ”។ ម៉ាក់ ​និយាយថា “វាគឺជាការបំបាក់មុខគាត់”។

ខ្ញុំ​កើត​មាន​អារម្មណ៍​ខ្មាស់អៀន​​ជា​ថ្មី​ ហើយ​ពោះវៀនពោះតាំង​​របស់ខ្ញុំហាក់ដូចជា​ត្រូវ​គេ​​​ចង ភ្ជាប់​គ្នា​អ៊ី​ចឹង។

ខ្ញុំ​ស្រែក​ថា “ក្មេងដ៏ទៃទៀត​មិន​ដែល​ត្រូវបាន​ម៉ាក់របស់គេទះកំផ្លៀងនោះ​ទេ”។

ម៉ាក់ និយាយថា “ស្ងាត់មាត់”។

ខ្ញុំ​បុកពោះ។ រឹងខ្លួនតែម្តង។ ខ្ញុំឈឺថ្គាម ហើយខ្ញុំអាចដឹងថា ធ្មេញរបស់ខ្ញុំកំពុងសង្កៀតគ្នា​​។


សម្រែក​ដ៏ខ្លាំងមួយ​​​ដូចជា​សំឡេងរថភ្លើងកំពុង​ចាប់ហ្វ្រាំង​​លាន់​ឮពេញ​ផ្ទៃអាកាសហើយ​ឮសូរសំឡេងភឹបៗនៅពីលើ​ក្បាលរបស់យើង​​។​ បន្ទាប់មកស្ងាត់ទៅវិញ​។

The tuk-tuk scene.


ដងខ្លួនដ៏ធំ ​និង​​រលើបរលោង​​របស់វាពត់ពេនចុះឡើង​​នៅ​ក្បែរយើង ​មុន​ពេល​​វាទទះស្លាបដ៏ធំហោះឡើង ទៅលើហើយ​​​​ជះស្រមោលធ្វើ​ឲ្យយប់​កាន់តែ​ងងឹត​ជាងមុន​ទៅទៀត។

សត្វចម្លែកនេះ​មាន​​ភ្នែក​ម្ខាង​​មើលទៅដូចជា​រណ្តៅ​ដែលពេញ​ដោយឈាម​ ចំណែក​ភ្នែក ​របស់​វាម្ខាងទៀត ​គឺដូចជា​ភ្នែក​ឆ្មា​ហើយ​វាបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ក្រហមដូចពន្លឺ​ដែល​​ជះមក​លើ​ ​អាវរបស់ប៉ាខ្ញុំ​ដែរ។

ខ្ញុំកម្រើកខ្លួន​មិន​រួច​។ ខ្ញុំ​មិន​ទាំងអាចបែរក្រោយ​មើលថា តើ​ម៉ាក់​និង​ប៉ា​​យ៉ាងម៉េចទៅ

ហើយ​ទេ​។ ខ្ញុំ​មិន​ខ្លាចទេ​​។

ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ដូចជា​ខ្ញុំធ្លាប់​​ស្គាល់​សត្វចម្លែក​នេះ ហើយសត្វ​ចម្លែកនេះក៏ស្គាល់ខ្ញុំដែរ។


ជាច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ម៉ាក់ធ្លាប់​និយាយប្រាប់ខ្ញុំ​ថា បិសាចដែលមានមហិទ្ធិរិទ្ធិខ្លាំង​បាន លេបប្រទេសកម្ពុជា​ទាំង​មូល​ ហើយបិសាច​នេះ​មាន​រូបរាងដូចជា​សត្វ​ពស់​និងមាន​ស្លាប ផងដែរ។

ម៉ាក់ហៅវាថា បិសាច។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា សត្វចម្លែកនេះ ចូល​ចិត្ត​ស៊ី​មនុស្ស​ណាដែល​មាន ​អាកប្បកិរិយាមិនល្អ​ ហើយជាពិសេសស្វែង​​​រកក្មេងណា​ដែល​មិន​ស្តាប់បង្គាប់​។​

យូរៗម្តង បិសាចនេះ ប្រែកាយ​ធំមែនទែន​ រហូត​ដល់​ស្លាបរបស់វា​អាចជះស្រមោល​គ្រប ដណ្តប់​លើ​ប្រទេសកម្ពុជា​ទាំង​មូលផង​ ហើយ​​វាដកដង្ហើម​ចេញ​ភ្លើងនិង​ធ្វើ​ឲ្យ​ឆេះពាស ពេញដី។ ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាពលរ​ដ្ឋខ្មែរស្លាប់​​រាប់លាននាក់​។

ទីបំផុត​ ប្រជាពលរដ្ឋ​ខិតខំ​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យល្អ​ ហើយ​បិសាច​នេះ​ក៏ចុះ​​ខ្សោយ​មហិទ្ធិរិទ្ធិ ហើយក៏ រលាយ​បាត់ទៅ​។


ខ្ញុំ​តែង​តែ​​គិតថា រឿងបិសាចនេះ គឺជា​រឿង​ភូតកុហក់​ដែលគេនិទាន​ ដើម្បី​បន្លាចក្មេងៗ​ ខ្មែរ​ដែល​មាន​អាកប្បកិរិយាមិនល្អ​។ ប៉ុន្តែ​វាកំពុង​សម្លឹង​មករក​ខ្ញុំតែម្តង។

បិសាចនេះបើក​មាត់​ ​លាន​អណ្តាតដ៏រលោងរបស់វា ហើយ​នៅ​បំពង់ករបស់​វា ខ្ញុំ​អាចមើល ឃើញមាន​អណ្តាតភ្លើងនៅ​ក្នុងនោះ​ផងដែរ។

នៅពេលវាគ្រហឹមចេញអណ្តាតភ្លើង​ ហើយ​បន្ទាប់មកវាហៅឈ្មោះ​របស់ខ្ញុំតិចៗថា—

the Besach.

ខ្ញុំ​ឮម៉ាក់ប៉ារបស់ខ្ញុំ​ស្រែក​​ ប៉ុន្តែ​សំឡេងរបស់គាត់ហាក់ដូចជានៅ​ឆ្ងាយ​។​

លោកប៉ា​បាននិយាយថា “លឿនឡើង រ៉ូបឺត។ គាត់ដូចជាបាត់បង់ម្ចាស់ការ”។

ម៉ាក់ប្រាប់​ប៉ា​​ឲ្យ​កាន់ខ្ញុំ​ឲ្យ​ជាប់​ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភ័យ​។ បិសាចនេះនិយាយខ្សាវៗម្តងទៀតថា​


យើងឃើញ​ស្រមោលស្លាបរបស់សត្វចម្លែក​នេះ​បានបិទទៅវិញពីលើយើង​ហើយពន្លឺពណ៌ ស​និងដ៏​ភ្លឺចិញ្ចាចបានលេចឡើងនៅក្នុងភាពងងឹត​។


ហៅ​ “ម៉ាក់? ប៉ា?”

“មិន​អីទេ។ នៅឲ្យ​ស្ងៀម​”។

ម្តងហើយ​ម្តងទៀត។ ខ្ញុំបាន​ឮតែ​ពាក្យ​ថា “នៅ​ឲ្យ​ស្ងៀម​”​។ នៅ​ឲ្យស្ងៀម​។

ខ្ញុំ​បាន​អើ​តកចេញពី​រ៉ឺម៉ក​កង់បី​ ហើយ​ក្រឡេក​មើលទៅ​លើ​ឃើញ​ព្រះចន្ទ​បណ្តែតខ្លួន ​​​សន្សឹមៗ​ខាង​​ក្រោយ​ពពក​។​ ខ្ញុំ​មើលមិនឃើញ​បិសាចទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ដឹងថា វាមិនទាន់​​ទៅ​ណា ឆ្ងាយ​ទេ​។​ ខ្ញុំ​ញញឹម​។

ប៉ាម៉ាក់​របស់ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ស្រែក​។ ទឹកមុខរបស់ពួកគាត់មើលទៅ​ដូចជា​ចាស់ជាងមុន​។

ខ្ញុំ​ឮម៉ាក់ហៅប៉ា​ខ្ញុំថា សត្វចម្លែក​។ ប៉ា​ប្រកែក​ហើយ​និយាយថា ម៉ាក់គឺជា​សត្វចម្លែក​។

ខ្ញុំ​ដឹងថា ពួកគាត់ចង់​និយាយ​ពីអ្វី។

រ៉ូបឺត បាន​ឈប់រ៉ឺម៉កនៅ​ខាងក្រៅ​ផ្ទះ​របស់​យើង​។

ប៉ា​និយាយថា “តោះដើរទៅ​”។

ម៉ាក់និយាយថា “លឿនឡើង”។



Read in English.